Αποσπάσματα από το "Σλάλομ" του Νικόλα Καλόγηρου, εκδόσεις Πανοπτικόν

Η μεμβράνη που τυλίγει τα πτερύγιά τους, η ανάλαφρη
δομή της οποίας θύμιζε συχνά το άγγιγμα της βελόνας πάνω στο
περιστρεφόμενο βινύλιο, τα βοηθούσε να μεγιστοποιήσουν τα
ντεσιμπέλ, να πολλαπλασιάσουν το τραγουδιστό τους βουητό και
αφού η δύναμη με την οποία οι πίσω μύες τους τέντωναν και χτυ-
πούσαν αυτό που μάλλον έμοιαζε με τα τύμπανα μιας συρρικνω-
μένης ομάδας κρουστών που γέμιζε ασφυκτικά αίθουσες από
ακόμα πιο μικροσκοπικούς αφισιονάδος του τομ-τομ ή του hi-hat
τα μετέτρεπε ολόκληρα σε ηχητικά παλμικά κύμβαλα, σε εγγενείς
γκρίζους αόρατους ενισχυτές των θάμνων που ακούγονταν μπορεί
και από χιλιόμετρο, συνθέτοντας έτσι το μουσικό χαλί της θερινής
σπαρίλας και επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά το ρόλο του αρχιμαέ-
στρου που κατείχαν τα τζιτζίκια σ’ αυτό το μεσημεριανό instrumental
παραθαλάσσιου εντομολογίου.