Αποσπάσματα από το "Σλάλομ" του Νικόλα Καλόγηρου, εκδόσεις Πανοπτικόν

Ήμασταν όλοι στεναχωρημένοι.Ήμασταν όλοι φτωχοί, δη-

λαδή ανίκανοι. Η μιζέρια μάς περικύκλωνε από παντού. Κουβα-

λούσαμε σα σκελετοί τις μικρές και μεγάλες καθημερινές μας

κατραπακιές την ώρα που δήθεν περνιόμασταν γι’ ανάλαφροι.

Βλαστημούσαμε τα ξυπνητήρια λέγοντας πως έτσι θα σταματού-

σαμε τη μέρα, πως θα διακόπταμε αυτή την πανουκλιασμένη ροή

που έφερνε ο μισητός χρονομέτρης, τραμπούκος επιστάτης που

πλάι στο μαξιλάρι μας γάζωνε το δωμάτιο, λεηλατούσε τις ώρες

μας, κάρφωνε τα κορμιά μας και μας χλεύαζε με περισσευούμενα

σάλια για κάποιο μεροκάματο, κι αυτό σακατεμένο κι αβέβαιο.

Αυτό το τικ-τακ που κατασκόπευε τις αϋπνίες μας, τα ιδρωμένα

μας σεντόνια, τα άγχη και τις αγωνίες μας και που όσο συνέχιζε

το σκοπό του τόσο αφαιρούσε ώρες, σαν να μας έχωσε σόνι και ντε

συνέταιρο στις μπαταρίες του και μας έσφιξε χειροπόδαρα στους

δείκτες του για να κυλάμε αλέθοντας τη φορά της μοίρας. Με

τόσες ανασφάλειες και μικρές ψυχώσεις από την αδυναμία να δι-

ευθετήσουμε προβλήματα της καθημερινής ζωής που είχαν συσ-

σωρευτεί στο υποσυνείδητο, δεν τολμούσαμε να πέσουμε ούτε για

ύπνο, χαοτικοί εφιάλτες μάς γρονθοκοπούσαν το νου. Υποθη-

κεύαμε σεμεδάκια και κλειδάριθμους του ΟΑΕΔ για τίτλους ιδιο-

κτησίας κι υπαγωγή σε επίδομα από αγροτικές συντάξεις

ναφθαλίνης.

 Πρωτοκολλούσαμε στα ΦΕΚ κλειτοριδικών σπασμών

 οξυκοτίνης τις ανανεωμένες ανά τρίμηνο κάρτες των ηττών

μας. Ζητιανεύαμε κάνα ψιλό από τα ερευνητικά χέρια της πόρνης

Αγίας Ένωσης, της ιερής δαιμονισμένης που, όταν δε μας μύρωνε

στα ανασφάλιστα πεντάμηνα ή στις απλήρωτες πρακτικές, μας

εξομολογούσε σε δελεαστικές μαθητείες στις Βρυξέλλες και ανα-

κάτευε έμμηνο αίμα και γάλα σε επιδοτούμενα σεμινάρια νέων

πτυχιούχων και διά βίου να ‘χαμε να λέγαμε. Ζαρωμένες εργατο-

ώρες κεντούσαν κασκόλ από ανύπαρκτα ένσημα.Κάλτσες μάλλι-

νες για αστραγάλους πρωτοβάθμιας περίθαλψης στον νότιο πόλο

του βεβαιωμένου πλασματικού μας χρόνου.Ήμασταν οι μοντέρ-

νοι υποτελείς, οι καινούργιοι πληβείοι, και δε χάναμε μόνο τις τσέ-

πες μας, μα επιπλέον τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας.

Είχαμε ξεμακρύνει από το να στήνουμε ζωές, δοθήκαμε εθελού-

σια για πρώτη ύλη στις κρεατομηχανές. Καθηλωμένοι από καιρό

κρεμιόμασταν απ’ όπου έφτανε το χεράκι μας. Και πάντα λέγαμε

«μπόρα είναι» και σφίγγαμε τα δόντια μας, και κάποιοι από το

σφίξιμο τα σπάσαμε και τώρα δε μιλάμε. Και τι να πούμε δη-

λαδή;

https://www.youtube.com/watch?list=PLSRDGXudTSm9trQu_wmOQ3eRUkzzVqazL&v=MpYIELZmo9Yhttps://www.youtube.com/watch?list=PLSRDGXudTSm9trQu_wmOQ3eRUkzzVqazL&v=MpYIELZmo9Y