walk and dont look back

 «Το λοιπόν εκεί είπαμε βρισκόμαστε στη βρωμολίμνη, τη Ζέα δηλαδή. Εκεί βούιζε η κλεψιά, ήτανε οι παπατζήδες, οι πορτοφολάδες, οι λαχανάδες κι οι χασικλήδες κι οι διάφοροι, οι μάγκες, οι εγκληματίες και τα κουτσαβάκια. Αφού εγνώρισα αρκετούς τέτοιους φίλους οι οποίοι ήτανε και καλοί και κακοί μαζί, αρχίνισα με τους πιο καλούς να κάνω και συχνή παρέα. Η παρέα έφερε τις αταξίες εκείνου του καιρού. Ό,τι έβλεπα από τους άλλους το έκανα κι εγώ.  Σιγά, σιγά, σκαλί, σκαλί, πήρα τον κατήφορο. Άρχισα να πηγαίνω κι εγώ στους τεκέδες. Στο μεταξύ ο πατέρας μου, που τον έτρωγε το μεράκι για το κατρακύλισμά μου και η μάνα μου η κακομοίρα που ήθελε πάντα το καλό μου όλο γκρίνιαζαν. Εγώ δεν άκουγα τίποτες»
Μ. Βαμβακάρης

Πέρασα τον καιρό μου σε μερικές χώρες της Ευρώπης και στα μέσα του αιώνα άρχισα να διάγω μιαν εντελώς ανεξάρτητη ζωή και ευθύς αμέσως βρέθηκα σαν στο σπίτι μου μέσα στην πιο κακόφημη παρέα.

Ήταν στο Παρίσι.

Τη συνταγή της ανατροπής του κόσμου δεν την αναζητήσαμε στα βιβλία, αλλά αλητεύοντας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν άνθρωποι από είκοσι χώρες συγκεντρώθηκαν και προσχώρησαν σ' αυτή τη σκοτεινή συνωμοσία.

 In girum imus nocte et consummur igni

 Τριγυρνάμε μέσα στη νύχτα και αναλωνόμαστε από τη φωτιά

Guy Debord (1978)

ή

«Όσα είπαμε  παλιά ισχύουν»

Μ. Μέσκος