«Το λοιπόν εκεί είπαμε βρισκόμαστε στη βρωμολίμνη, τη Ζέα δηλαδή. Εκεί βούιζε η κλεψιά, ήτανε οι παπατζήδες, οι πορτοφολάδες, οι λαχανάδες κι οι χασικλήδες κι οι διάφοροι, οι μάγκες, οι εγκληματίες και τα κουτσαβάκια. Αφού εγνώρισα αρκετούς τέτοιους φίλους οι οποίοι ήτανε και καλοί και κακοί μαζί, αρχίνισα με τους πιο καλούς να κάνω και συχνή παρέα. Η παρέα έφερε τις αταξίες εκείνου του καιρού. Ό,τι έβλεπα από τους άλλους το έκανα κι εγώ.  Σιγά, σιγά, σκαλί, σκαλί, πήρα τον κατήφορο. Άρχισα να πηγαίνω κι εγώ στους τεκέδες. Στο μεταξύ ο πατέρας μου, που τον έτρωγε το μεράκι για το κατρακύλισμά μου και η μάνα μου η κακομοίρα που ήθελε πάντα το καλό μου όλο γκρίνιαζαν. Εγώ δεν άκουγα τίποτες»
Μ. Βαμβακάρης